jaar getrouwd was met mijn

vrouw, in 1986. Ik stond gebukt

op mijn werk en kon niet meer

recht. Ik ben dan bij mijn huisdokter

geweest. Hij schreef mij

ontstekingremmers voor en zei

dat ik mij twee à drie weken

later al veel beter zou voelen en

zou kunnen gaan werken. Maar

werken is er nooit meer van gekomen.

Twintig jaar geleden

waren de onderzoeken natuurlijk

nog niet zoals nu. Het duurde

toen een jaar voor de artsen

BEL NAAR HANS EN HEEFT HEM STEUN EN MOED!!!!!!!!!!!!
DEZE MAN ZIT AAN DE GROND!!!!!!!!!!!!
BELLEN KAN VAN NL EN BE DUS HELP U MEDEMENS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wil je Hans steunen en moed geven bel dan even.

België : 0903/42167 - box nr: 6070 ( 1,11 euro /min )

Nederland : 0900/5566558 - box nr: 6198 ( 0,80 euro /min )

Groetjes Hans en MJ

wisten dat ik een mediale hernia

had. Dat is een gescheurde

tussenwervelschijf. Achteraf

bleek dat ik te vroeg ben beginnen

werken. Ik was amper

13 jaar toen ik elk weekend en

zelfs tijdens de week hielp bij

het bouwen van een huis.”

eruit gehaald in het ziekenhuis

van Gent. Dat was één van de

eerste microscopische operaties

ooit uitgevoerd in België.

Maar twee à drie maanden na

de operatie deden mijn been

en mijn rug nog altijd pijn. Dan

ben ik teruggegaan naar het

ziekenhuis.

Toen hebben dokters vastgesteld

dat een zenuw, die normaal

opnieuw moest aangroeien,

blijvend verdwenen

was.

verrichten en om den brode werken

als restaurateur. Geen enkele fysieke inspanning

was te veel voor de sterke beer

uit Leeuwergem. Tot op een dag het

noodlot toesloeg. Na het maken van een

verkeerde beweging op het werk, kreeg

Hans plots hevige pijn in de rug. Die pijn

ging nooit meer weg en Hans ligt nu al

acht jaar te bed als chronisch pijnleider.

Enkel een operatie in een gespecialiseerd

ziekenhuis in Duitsland kan de man redden.

Maar die behandeling is duur. Heel

duur. Daarom rekent Hans op steun van

iedereen die hem uit zijn lijden wil verlossen.

Toen besefte ik dat ik een aandoening

voor het leven had. Het

ging van kwaad naar erger. Op

een gegeven moment kon ik

zelfs het gras niet meer maaien.

Zoveel pijn had ik. Voor iemand

die vroeger elke dag keihard

werkte, is het natuurlijk bijzonder

pijnlijk om huiselijke karweien

te moeten overlaten aan

zijn vrouw.”

slag gekregen. De pijn in mijn

been en mijn rug werd werkelijk

onhoudbaar. Ik ben dan bij

Dr. Van Holsbeeck gegaan, en

ook bij neurochirurgen. Maar

hij kon ook niets aan mijn situatie

veranderen. Dokters vreesden

in die periode zelfs dat ik

kanker had, omdat ik op één

jaar tijd veertien kilo was afgevallen.

De onderzoeken stapelden

zich dat jaar op en ik

kreeg altijd maar meer pijn. De

artsen zeiden dat ze niets meer

voor mij konden doen.”

doorverwezen naar de pijnkliniek.

Daar kreeg ik wel honderd

behandelingen, maar

geen enkele die de pijn kon

wegnemen. Zo kreeg ik een

neurostimulator ingeplant. Dat

is een apparaat dat trillingen

geeft in het been om de pijn te

verzachten. Maar het ding heeft

nooit goed gewerkt, ook niet na

het verplaatsen van de elektrode.

Bovendien moesten artsen

tot drie keer per dag morfine

inspuiten. Zelfs ’s nachts

kon ik niet slapen zonder morfine.

Twee jaar geleden besloten

dokters een morfinepomp

aan te brengen in mijn lichaam.

Met een buisje langs het ruggenmerg

wordt het lichaam dan

constant van morfine voorzien.

Maar ook dat was natuurlijk

geen goede oplossing, aangezien

morfine de hersenen aantast,

met geheugenverlies tot

gevolg.”

nog net. Dat is ook broodnodig

want mijn vrouw heeft geen rijbewijs.

Maar onze vorige wagen

hebben we moeten wegdoen.

Na de vele operaties is

mijn linkerbeen zodanig verzwakt

dat ik de koppeling van

mijn wagen niet meer kon induwen.

Daarom waren we verplicht

een wagen met automatische

versnellingen aan te

kopen. Ik voer mijn vrouw dan

naar een warenhuis in Zottegem

om boodschappen te

doen. Ikzelf kan niet eens mee

binnen gaan omdat het stappen

te zwaar is. Ook je vrienden

laten je vallen als je ziek bent.

Toen ik nog met de motor reed,

had ik veel vrienden. Maar daar

schieten er nu niet zo veel meer

van over. De mensen zijn bang

om een zieke te bezoeken. Ik

lig nu al acht jaar te bed. Er

moet dringend iets gebeuren,

want ik begin de moed te verliezen.

Ook met de gedachte

dat ik hier misschien nog twintig

jaar lig, kan ik niet leven.

Om die gedachten te onderdrukken

slik ik ook antidepressiva.”

gesteld in de beste neurochirurg

van de wereld, Dr. Willem

Zeegers. Hij is expert in het aanbrengen

van discusprothesen.

Dat zijn beweegbare prothesen

in de rug die zo goed als alle

rugpijn wegnemen. Maar hij

werkt in München, in Duitsland,

en voert enkel daar operaties

uit. Het probleem is natuurlijk

het prijskaartje. Dat kan gemakkelijk

oplopen tot 50.000

euro.”

voor pijnpatiënten. Uit een

rondvraag blijkt dat ongeveer

tachtig procent van de mensen

die geopereerd zijn in München,

zijn genezen na het aanbrengen

van een discusprothese.

In België is dat hooguit

twintig procent. Dus het loont

de moeite om de verplaatsing

naar Duitsland te maken. Ik wil

nog slechts een keer geopereerd

worden. Daarom wil ik

ook dat het goed gedaan is.

München is dus mijn laatste

hoop. Helaas is de operatie

heel duur. Aangezien mijn

vrouw en ik niet meer in staat

zijn om te werken, is het zelfs

onbetaalbaar. Als ik al gewoon

zou kunnen stappen zonder die

ondraaglijke pijn, zou ik de gelukkigste

mens op aarde zijn.

Daar kunnen ze in Duitsland

waarschijnlijk voor zorgen.”

af en toe met andere chronische

pijnpatiënten in contact.

Het is ontstellend hoeveel mensen

hetzelfde lot ondergaan.

Mislukte operaties met desastreuze

gevolgen zijn schering

en inslag in België. Maar communiceren

over aandoeningen

mag dan wel de mentale pijn

verzachten, de fysieke aftakeling

gaat verder. Het is natuurlijk

wel altijd leuk om berichten

te horen van mensen die na behandeling

in Duitsland volledig

hersteld zijn. Dat geeft uiteraard

hoop.”

in München heel duur is,

ben ik afhankelijk van de goodwill

van de mensen. In Nederland

werd Natasja de Vogelaar,

een vrouw van 33 jaar die ook

een chronische pijnpatiënte

was, op die manier goed geholpen.

In een jaar tijd had zij

genoeg geld ingezameld voor

een behandeling in Duitsland.

Nu heeft ze geen pijn meer en

kan ze weer stappen. Daarom

probeer ik nu een soortgelijke

actie op poten te zetten. Veel

mensen hebben daarop al gereageerd

en hebben een bedrag

gestort. Maar ik heb nog

steeds niet genoeg geld om

naar München te kunnen. Met

de vliegtuigtickets en het verblijf

in een hotel voor mijn vrouw

bij, is het een hele boterham.

Daarom zou ik alle mensen willen

vragen om hun goed hart

te laten zien en een bedrag te

storten. Het zou voor mij een

echte verademing zijn om een

min of meer normaal leven te

kunnen leiden. Zelf kunnen we

het bedrag helemaal niet betalen.

Ik kan mij zelf niet kleden

of niet wassen. Daarom is mijn

vrouw ook moeten stoppen met

werken. We trekken dus allebei

een minimumloon, terwijl de

facturen van het ziekenhuis blijven

toekomen.

Een kleine financiële bijdrage

van mijn streekgenoten kan

daarom wonderen doen.”

Iedereen die Hans wil steunen,

kan dat doen via:

Een kleine moeite voor u betekent

voor Hans een wereld van

verschil. Wie meer wil weten

over de aard van de operatie en

over de actie voor Natasja de

Vogelaar, kan terecht op

http://www.alphaklinik.de/nl/alphaklinik

en op http://eeneurovoornatasja.